Görüş Bildir

Afiyet ve Yakîn

Hz. Peygamber s.a.v. döneminde müslüman olmakla birlikte O'nu görerek sahabî olma derecesine erişemeyen zâtlar vardır. Hadis ilmindeki tabiriyle "muhadram" denilen ve Tâbiînden sayılan bu zâtların büyüklerinden biri de, Humus valiliği de yapmış olan Evsat el-Belcelî rh.a.'dir. (Ziriklî, el-A‘lâm, 2/31-32)

Evsat el-Belcelî rh.a. bir gün Humus Camii'nin minberine çıktı ve Hz. Ebubekir r.a.'dan işitmiş olduğu bir hadis-i şerifi nakletti. Bu hadis-i şerifi Rasul-i Ekrem s.a.v.'in vefatından bir yıl sonra, Medine-i Münevvere'ye geldiğinde, müminlerin emiri ve halifesi olan Ebubekir Sıddık r.a.'dan bizzat dinlemişti. Humus Camii'nin minberinde, ondan işittiklerini şu sözlerle nakletti:

"Ebubekir Sıddık r.a.'ın şöyle dediğini işittim:

– Rasulullah s.a.v. hicretin ilk yılında bu mescidde tıpkı böyle bir cuma gününde ayağa kalktı. Babam anam ona feda olsun...

Bu sözlerden sonra Ebubekir r.a. duygulandı, boğazı düğümlendi, ağladı ve gözyaşlarına boğuldu. Ardından şunları söyledi:

– Rasulullah s.a.v. hicretin ilk yılında aramızda ayağa kalktı, babam anam O'na feda olsun, sonra şöyle buyurdu:

"Allah'tan afiyet isteyiniz. Çünkü bir kula yakîn (kesin iman) bahşedildikten sonra afiyetten daha hayırlı bir şey verilmemiştir." (Buhârî, el-Edebü'l-Müfred nr. 724; Tirmizî, Daavât 106; Nesâî, es-Sünenü'l-Kübrâ 9/324, 325; İbn Mâce, Dua 5; Ahmed, el-Müsned 1/184, 185, 198, 217; Bezzâr, el-Müsned 1/202-203; Tayâlisî, el-Müsned 1/7-8)

Hadis-i şerifin Tirmizî'deki ve diğer bazı kaynaklardaki rivayetinden, bu sözleri esnasında Hz. Peygamber s.a.v.'in de ağladığı anlaşılmaktadır. O'nun, ileride ümmetinin başına gelecek fitneler, nefsaniyetin, şehvet ve hırsın galebe çalması, mal biriktirme, makam mevki hırsına kapılmaları gibi afetler sebebiyle ağladığı; günahlardan korunabilmeleri için onlara af ve afiyet istemelerini emir buyurduğu nakledilir.

Yazının devamı Semerkand Dergisi Mart 2019 sayısında.




Semerkand Dergi Logo